Erpe -

Nu Linda Troyekens het eindelijk wat rustig aan kon doen, werd ze opnieuw gebeten door de koersmicrobe. Zelf heeft ze de nodige ervaring om de meisjes die ze begeleidt te helpen als meter en binnenkort ook aan de leiding van de nieuwe damesploeg.

"Ik was eigenlijk een laatbloeier. Ik was 35 vooraleer ik echt serieus aan het wielrennen begon." Sportief was ze echter altijd. Kort na haar huwelijk begon ze te lopen bij Eendracht Aalst, de club van haar man Patrick. "Toen Jens en Birgit geboren werden, ben ik beginnen fietsen."
Door haar deelname aan een recreatieve triatlon in 1988 kreeg Linda de microbe te pakken. Ze beperkte zich wel tot duatlon. De resultaten bleven niet uit. Ze werd twee maal tweede op het Belgische kampioenschap en twee maal tweede voor het regelmatigheidcriterium. Door de goede prestaties werd ze gevraagd door de Belgische Medische Wielerkring. "Het was me opgevallen dat ik qua snelheid niet moest onderdoen, maar ik was bang voor het peleton." In eerste instantie reed ze daarom enkel rijdritten.
Gedurende één jaar combineerde Linda duatlon en wielrennen. "Het had zijn voordelen. Vaak moest ik in het weekend werken, waardoor ik niet kon deelnemen aan duatlons. Dat kon ik dan opvangen door in de week een wedstrijd te rijden." Toch bleek de combinatie te zwaar. Linda besliste om zich volledig toe te leggen op wielrennen. Om de wintermaanden door te komen, reed ze vanaf 1995 ook pistewedstrijden. "Dat was de plezantste periode. Het klikte heel goed met dat groepje."

Combinatie

"Ik vraag me nog altijd af hoe ik het toen heb kunnen bolwerken. Ik leefde volgens een strak tijdschema. Als verpleegster aan het OLV Ziekenhuis in Aalst werkte ik 3/4, waarvan een weekend op twee en had de zorg voor een gezin met twee kleine kinderen. Gelukkig had ik heel veel steun en hulp van mijn man. De kinderen konden ook altijd terecht bij oma en peter. Van een sociaal leven was echter geen sprake."
Toch kwamen de beste prestaties op de eigenaardigste momenten. "Het gebeurde geregeld dat ik voor een wedstrijd de vroege shift moest doen. Ik vertrok dan vanuit het ziekenhuis. Vaak waren dat mijn beste wedstrijden. Ik stond volstrekt ontspannen aan de startlijn omdat er geen tijd geweest was om nerveus te worden."

Nadat Linda in 1998 besliste te kappen met koersen, bleef ze bijna 10 jaar weg uit de wielerwereld en veranderde ze van job. Ze werkt nu enkel nog overdag in het ASZ in Aalst. Vorig jaar liet ze terug van zich horen in de wielerwereld. "Ik ben  meter geworden van damesploeg Squadra Ciclistica Femminile uit Liedekerke. Onze Australische renster Leonie Burford vergezel ik naar al haar wedstrijden. De andere meisjes ga ik ook geregeld aanmoedigen." Linda traint ook mee met de rensters. Op die manier kan ze haar ervaring rechtstreeks doorgeven. Als meter trok ze zich de financiële problemen waar SCF kampte erg aan. Ze startte een zoektocht naar nieuwe sponsors in de hoop met de volledige ploeg te kunnen doorgaan. Met succes, want vanaf 2009 mag Linda, samen met Angélique Dupré, de uitbouw van een damesafdeling verzorgen bij het MD-CT Team uit Wetteren. "De bedoeling is om beloftevolle juniores en elite dames op termijn voor te bereiden op zowel nationale als internationale wedstrijden op de weg, op de piste en in het veld." Ze zal er ook de rol van meter op zich nemen.

• 30/11/2010 - Massa wielerfans voor koers op rollen
• 28/10/2010 - Papegem verliest sportlegende en oud-gemeenteraadslid
• 18/10/2010 - Mooie prestatie voor showkorps
• 09/10/2010 - Dokter vijftig jaar onafgebroken in de weer voor patiënten
• 06/10/2010 - Kampioenen bij Wom-Womba Kids